Geschiedenis van het Prado Museum

Het Prado Museum is zonder twijfel een van de beroemdste musea van Spanje.

De rijke geschiedenis van het kunstmuseum heeft echter een aanzienlijke invloed gehad op de prachtige architectuur.

In 1785 bouwde architect Juan de Villanueva het gebouw waarin nu het Museo Nacional del Prado is gevestigd.

Koning Karel III liet het bouwen om het Natuurhistorisch Kabinet te huisvesten.

De uiteindelijke bestemming van het gebouw werd echter bepaald door de kleinzoon van de monarch, koning Ferdinand VII, op aandringen van zijn vrouw, koningin Maria Isabel de Braganza.

Het Koninklijk Museum, later omgedoopt tot Nationaal Museum voor Schilderijen en Beelden en vervolgens tot Museo Nacional del Prado, opende in november 1819 voor het eerst zijn deuren voor het publiek.

Dit artikel helpt je de geschiedenis en architectuur van het Prado Museum beter te begrijpen.

Tijdlijn van de geschiedenis van het Prado Museum

1785 : Juan de Villaneuva koos voor een neoklassieke stijl bij het ontwerpen van het Natuurwetenschappelijk Museum. De Napoleontische oorlogen onderbraken echter de bouw.

1819 : Het werd voltooid onder koning Ferdinand VII (kleinzoon van Karel II), die het heropende voor het publiek als het Koninklijk Museum voor Schilderkunst.

1868 : Na de verbanning van Isabella II werd het het Nationaal Museum van Prado. Zij breidde de collectie uit met voorwerpen uit de koninklijke paleizen en Escorial.

1872 : Het museum ontving aanzienlijke schenkingen van Spaanse kloosters en abdijen.

1881 : Het museum ontving diverse schenkingen, waaronder een schenking van schilderijen van Goya door Barón Emile d'Erlanger.

1971 : Prado annexeert de Casón del Buen Retiro, gebouwd als balzaal voor het Buen Retiro-paleis.

2002 : De werkzaamheden aan de nieuwe faciliteit begonnen, waarbij geld werd vrijgemaakt om de collectie uit te breiden en meer bezoekers de mogelijkheid te bieden ervan te genieten.

2007 : Voltooiing van de nieuwe vleugel door Rafael Monroe, waardoor het museumterrein met 235.000 vierkante voet (22.000 vierkante meter) werd uitgebreid.

De geschiedenis van het Prado Museum in een notendop

Het Prado Museum werd in 1785 ontworpen door de beroemde Spaanse architect Juan de Villaneuva.

Het gebouw werd oorspronkelijk gebouwd om het Natuurhistorisch Kabinet te huisvesten, in opdracht van koning Karel III.

Maar in 1819 werd het heropend door koning Ferdinand VII, de kleinzoon van koning Karel, als het Koninklijk Museum voor Schilderijen en Beelden.

Hij nam dit besluit na aanmoediging van zijn vrouw, koningin Maria Isabel, om Europa het belang van de Spaanse kunst te tonen.

Bezoekers konden genieten van werken van kunstmeesters zoals Bosch, Titian, Rubens en andere kunstenaars die de worstelingen van het leven en de zin ervan in hun kunst tot uiting brachten.

De koninklijke collectie van het museum groeide aanzienlijk in de 16e eeuw, tijdens het bewind van Karel V.

De eerste catalogus, uitgegeven in 1819, bevat 311 schilderijen, hoewel de collectie destijds ongeveer 1510 afbeeldingen omvatte afkomstig uit de talrijke Reales Sitios (koninklijke residenties).

De collectie van het Prado bloeide in de 19e eeuw nog meer op onder de opeenvolgende Habsburgse en Bourbon-monarchen.

Er waren ook schilderijen te zien uit het Museo de Arte Moderno, waaronder werken van Madrazo, Vicente López, Carlos de Haes, Rosales en Sorolla.

Sinds de oprichting heeft het Prado Museum ook zo'n 2300 schilderijen ontvangen, evenals een aanzienlijk aantal sculpturen, prenten, tekeningen en andere kunstwerken.

Dit alles is verkregen via legaten, schenkingen en aankopen, die het grootste deel van de nieuwe aanwinsten uitmaken.

De schenking van Goya's zwart-witschilderijen door Baron Emile d'Erlanger in 1881 was bijzonder belangrijk.

Tot de werken die de afgelopen jaren via aankoop zijn verworven, behoren twee werken van El Greco, Fabel en De vlucht naar Egypte, die respectievelijk in 1993 en 2001 werden aangekocht.

Het schilderij De gravin van Chinchón van Goya werd in 2000 aangekocht, en het portret van de man die 'de kapper van de paus' wordt genoemd van Velázquez werd in 2003 verworven.

Lees hier meer over de fantastische collectie van beroemde kunstenaars in het Prado Museum.

Architectuur van het Prado Museum

Gedurende de negentiende en twintigste eeuw groeide zowel de collectie als het aantal bezoekers van het Prado aanzienlijk.

Om hen beter te kunnen huisvesten, werd het Villanueva-gebouw talloze malen uitgebreid, tot het punt waarop verdere ingrepen niet meer denkbaar waren.

Op dat moment werd de ontwikkeling van het museum opgelost door een nieuw gebouw te creëren tegenover de oostgevel van het Prado en de twee structuren van binnenuit met elkaar te verbinden.

Hieronder een overzicht van het ontwerp van het Prado Museum:

Uitbreiding van het museum

De uitbreiding van het museum begon toen het Villanueva-gebouw werd verbouwd om meer kunstwerken te kunnen huisvesten.

De leiding van het Museo del Prado is begonnen met de bouw van een nieuw gebouw dat de twee andere gebouwen van binnenuit met elkaar verbindt.

Het project duurde zes jaar en maakte deel uit van de moderniseringsplannen van het museum.

De meest recente moderniseringsstappen van het museum vonden plaats in 2004, toen wijzigingen in het wettelijk en statutair kader werden goedgekeurd.

Dit valt samen met de uitvoering van het meest recente en ambitieuze ontwikkelingsplan (2001-2007).

Deze veranderingen werden doorgevoerd naar aanleiding van de vraag van het museum naar een flexibeler beheer, snellere prestaties en een groter zelfvoorzienend vermogen.

De wet betreffende het Museo Nacional del Prado van november 2003 en een tweede wijzigingswet, aangenomen bij Koninklijk Besluit op 12 maart 2004, hebben de nieuwe status van het museum vastgelegd.

El Casón del Buen Retiro

Het is een bijgebouw van het Museo del Prado, waarin het studiecentrum en de bibliotheek van het museum zijn gevestigd.

Het Cason maakte deel uit van een complex waartoe ook het Paleis Buen Retiro behoorde, waarvan alleen het Cason en de Salon de Reinos bewaard zijn gebleven.

Het werd ontworpen door architect Alonso Carbonel, die het gebouw enkele jaren later, in 1637, voltooide.

De Hal der Rijken

De Hal der Rijken, ook wel bekend als de Salon de Reinos, werd ontworpen via een internationale wedstrijd.

Foster + Partners LTD en Rubio Arquitectura SLP hebben beiden ontwerpconcepten ingediend.

Het winnende ontwerp lag ten grondslag aan de verbouwing en restauratie van het voormalige paleis Buen Retiro.

Galerijen in de Noordvleugel

Als gevolg van opslagproblemen voor de interne museumdiensten werd de tweede galerij in 2004 uit de permanente collectieroute verwijderd.

Het werd vervolgens gebruikt als tijdelijke opslagruimte voor kunstwerken, kantoren en voor de restauratie van ondersteunende studio's.

Jheronimus Bosch Galerij

Het Prado Museum heeft, met Samsung als technologiesponsor, de Bosch-installatie gebouwd en heropend.

Dit biedt bezoekers de kans om hun radicale ideeën vanuit een technisch oogpunt te testen.

De Ionische Beeldengalerij

De architectuur van het Prado Museum heeft de ruimte van de Noord-Ionische Beelden nieuw leven ingeblazen.

Het is gelegen naast de centrale galerij op de eerste verdieping om de zichtbaarheid van de sculpturen en decoratieve kunsten in de permanente collectie te vergroten.

Veelgestelde vragen

Uitgelichte afbeelding: Museodelprado.es