Beelden uit de Borghese Galerij

De familie Borghese, een vooraanstaande familie in het Rome van de Renaissance en de Barok, verzamelde een opmerkelijke collectie antieke Romeinse marmeren beelden.

Ze worden vaak de Borghese-beelden genoemd.

Deze sculpturen, die zich voornamelijk in de Galleria Borghese bevinden, een klassiek herenhuis in de tuinen van Villa Borghese, vertegenwoordigen enkele van de mooiste voorbeelden van klassieke kunst en vakmanschap.

Daarnaast herbergt de Galleria Borghese een uitgebreide collectie sculpturen, waaronder talrijke meesterwerken van de befaamde barokkunstenaar Gian Lorenzo Bernini.

Apollo en Daphne

Bernini maakte het beeld van Apollo en Daphne tussen 1622 en 1625.

Het is een beroemd kunstwerk dat het moment illustreert waarop Daphne in een laurierboom verandert om aan Apollo te ontsnappen.

Het verhaal achter het beeld is gebaseerd op een dramatische scène uit "De Metamorfosen", waarin de god Apollo de nimf Daphne achtervolgt.

Het staat bekend om zijn emotionele intensiteit, verfijnde details en gevoel voor beweging.

In het beeldhouwwerk zie je Apollo's uitgestrekte hand bijna Daphne's dunne vingers aanraken terwijl ze in boomtakken verandert.

Het beeldhouwerk legt hun vormen midden in een beweging vast met ongelooflijke details, waarbij Daphnes angstige glimlach en uitgestrekte armen te zien zijn, die haar sterke verlangen onthullen om aan de wellustige godheid te ontsnappen.

Bernini's vaardigheid is duidelijk te zien in de levensechte weergave van de personages en de natuurlijke elementen, zoals Daphnes haar dat in bladeren verandert en haar huid die in boomschors verandert.

Het realisme in zijn sculpturen is zichtbaar in de marmertexturen, zoals Daphnes haar dat in bladeren verandert en haar huid in boomschors.

Apollo en Daphne is niet alleen een meesterwerk van kunst; het verkent ook diepgaande thema's zoals liefde, verlangen en transformatie.

Het vermogen van Bernini om complexe emoties en verhalen uit te drukken via zijn marmeren sculpturen, maakt zijn werk zo bijzonder.

Ook vandaag de dag wordt het beeld van Apollo en Daphne nog steeds geroemd om zijn artistieke en verhalende diepgang.

Het is te zien in de Galleria Borghese in Rome, waar bezoekers worden meegenomen naar een mythisch rijk waar de goddelijke en sterfelijke wereld elkaar kruisen.

De verkrachting van Proserpina

De ontvoering van Proserpina is een ander marmeren beeldhouwwerk van Bernini, gemaakt tussen 1621 en 1622.

In de Griekse mythologie was Persephone of Proserpina de dochter van Jupiter, de god van de hemel en de donder, en Ceres, de godin van de landbouw (in de Griekse mythologie de goden Demeter en Zeus), en de koningin van de onderwereld.

Proserpina trok de aandacht van de broer van haar vader, de heerser van de doden, die Pluto begeerde.

Op een dag, toen de jonge Proserpina bloemen plukte, ontvoerde Pluto, de god van de onderwereld, haar in zijn strijdwagen getrokken door vier zwarte paarden en voerde haar naar de onderwereld.

Demeter smeekte Zeus om haar dochter vrij te laten, waarop Pluto instemde.

Hij vertelde Persephone dat ze mocht gaan, zolang ze daar maar geen eten nuttigde.

Maar toen ze dacht dat niemand keek, ging Persephone de tuin in met zes granaatappelpitten.

Ze was dus gedwongen om zes maanden per jaar bij Hades door te brengen, terwijl ze de andere zes maanden naar de aarde kon terugkeren om haar moeder te ontmoeten.

Volgens de mythe is de aarde koud, donker en winters gedurende de maanden dat ze in de onderwereld verblijft, maar de lente en de zomer vergezellen haar bij haar terugkeer.

Het beeld toont het moment waarop Pluto, de god van de onderwereld, haar ontvoert, en laat Bernini's uitzonderlijke vaardigheid zien in het weergeven van fijne details zoals Proserpina's afglijdende kleding en de realistische textuur van haar huid, waarmee ze haar worsteling om te ontsnappen illustreert.

Pluto wordt afgebeeld als krachtig en vastberaden, terwijl hij Proserpina met sterke armen vastgrijpt wanneer zij wanhopig probeert te ontsnappen, haar lichaam verwrongen van angst en wanhoop.

Het beeldhouwerk geeft de fysieke strijd en emotionele intensiteit van de scène weer.

Proserpina's uitgestrekte armen en gezichtsuitdrukking verraden haar angst en wanhoop.

Tegelijkertijd tonen de gedetailleerde texturen van hun lichamen, zoals de spieren en aderen, Bernini's meesterschap in het weergeven van menselijke vormen en emoties.

De techniek van Bernini laat je de dramatiek vanuit elke hoek ervaren, waardoor het beeldhouwwerk een dynamische kwaliteit krijgt die het tot leven wekt.

Dit meesterwerk toont Bernini's vaardigheid en creativiteit en verkent diepgaande thema's als verlangen, macht en de complexiteit van menselijke emoties.

Merk op dat in Bernini's tijd het woord "verkrachting" "ontvoering" betekende; de sculptuur beeldt daarom de ontvoering van Persephone uit.

David

David is het enige beeldhouwwerk met een Bijbels thema dat Gian Lorenzo Bernini voltooide voor Scipione Borghese.

Het schilderij toont David vlak voordat hij de steen werpt en de reus Goliath raakt, die door de Filistijnen was opgeroepen om te vechten tegen het Israëlitische leger van koning Saul.

Het harnas dat Saul hem had uitgeleend, ligt op de grond, samen met een cithara, het traditionele attribuut van de held.

Het instrument eindigt hier in een adelaarskop, wat de intentie aangeeft om het huis van de Borghese te eren.

Bernini voorspelde dat David tegen een muur van de Seneca-kamer, de huidige Kamer 1, geplaatst zou worden.

Vanuit deze positie kun je zien hoe de actie zich ontvouwt, van de draaiing van het lichaam en de armen die de slinger stevig vastgrijpen tot het gezicht dat zich concentreert op de inspanning van het moment.

Doordat het beeld aanvankelijk op een korte sokkel stond, voelde je je meer onderdeel van de dramatische scène.

Aan het eind van de 18e eeuw werd het beeld verplaatst naar zaal 2: de David vertoont onafgewerkte gedeelten aan de achterkant, omdat de kunstenaar van mening was dat deze niet zichtbaar zouden zijn.

Dit detail is een teken van het buitengewone zelfvertrouwen waarmee de beeldhouwer zijn werken al in de beginfase van zijn carrière benaderde.

Aeneas, Anchises en Ascanius

In dit meesterwerk wordt de mythische held Aeneas afgebeeld, die zijn zoon Ascanius leidt en zijn zieke vader Anchises draagt terwijl ze de brandende stad Troje ontvluchten.

Je ziet Ascanius de hand van zijn vader vasthouden en Anchises rusten op de schouder van Aeneas.

Het beeldhouwerk geeft perfect de intense emotionele inhoud van het moment weer, die in de stenen is vastgelegd.

Het werk is een toonbeeld van Bernini's meesterschap in verhalende vertelling en sculpturaal realisme, dankzij de dynamische compositie en levensechte expressie.

Aeneas, afgebeeld als iemand met een heldhaftige gestalte en een onbreekbare wil, staat in het midden van de compositie.

Met zijn gespierde gestalte en zelfverzekerde stem brengt hij zijn gezin in veiligheid, waarmee hij zijn positie als toegewijde leider en beschermer benadrukt.

De bejaarde en kwetsbare Anchises worden afgebeeld als iemand die sterk afhankelijk is van Aeneas voor steun.

De jongste, Ascanius, die met een verwarde en angstige uitdrukking het been van zijn vader vastgrijpt, geeft het verhaal extra diepgang.

Bernini's meesterlijke gebruik van beeldhouwkunst verleent de personages een ongelooflijk realisme en emotionele diepte.

Hij beeldt hun morfologie nauwkeurig uit, van de rimpels op het voorhoofd van Anchises tot de warrige krullen in het haar van Ascanius.

De textuur van hun kleding en de plooien van hun gewaden suggereren snelle bewegingen, wat het gevoel versterkt van hun wanhopige poging om aan de dood te ontsnappen.

Het beeldhouwerk legt de complexe gevoelens en banden tussen de personages vast:

De gevoeligheid van Anchises, de vastberadenheid van Aeneas en de jeugd van Ascanius benadrukken de gemeenschappelijke thema's van opoffering, familie en plicht.

Bernini's “Aeneas, Anchises en Ascanius” luidt als volgt:

• Een indringende reflectie op de menselijke conditie.
• Een analyse van de thema's moed en veerkracht.
• De blijvende band tussen generaties.

Het brengt de overwinningen en tragedies van de antieke wereld tot leven in steen, waardoor bezoekers van de Galleria Borghese in Rome zich kunnen verplaatsen naar het hart van Vergilius' epische verhaal.

De geit Amalthea met de jonge Jupiter en een faun

Gian Lorenzo Bernini's 'De geit Amalthea met de jonge Jupiter en een faun', gemaakt in 1615, beeldt een mythologische scène uit de Romeinse mythologie uit.

Het beeldt de jonge god Jupiter af die liefdevol wordt gezoogd door de geit Amalthea, onder het toeziende oog van een joviale faun.

Dit beeldhouwwerk beeldt op levendige wijze een teder moment uit, waarbij de jonge Jupiter naar Amalthea's hoorn reikt, symbool voor voeding en bescherming, terwijl de faun een speelse toets aan de scène toevoegt.

In het hart van de compositie bevindt zich de cherubijnachtige figuur van Jupiter, genesteld naast de liggende Amalthea, wier blik naar de toeschouwer en uitgestrekte tepel een gevoel van zorg en voeding overbrengen.

De aanwezigheid van de vrolijke faun, die gekenmerkt wordt door zijn geitachtige trekken, voegt humor toe aan het verhaal.

Bernini's nauwgezette aandacht voor detail brengt de scène met opmerkelijke precisie tot leven, waarbij hij de onschuld van Jupiter en de textuur van Amalthea's vacht met verbluffend realisme vastlegt.

Dit stuk roept een gevoel van intimiteit en genegenheid op, en benadrukt de vreugde van de jeugd en de beschermende banden van familieliefde.

Het combineert op naadloze wijze klassieke mythologie met menselijke emoties en suggereert een harmonie tussen goden en stervelingen.

Met dit beeldhouwwerk verkent Bernini op diepgaande wijze de Romeinse mythologie en viert hij tijdloze thema's als liefde, zorgzaamheid en de wonderbaarlijke kracht van de schepping.

Dit beeldhouwwerk toont niet alleen Bernini's buitengewone vaardigheid, maar is tevens een eerbetoon aan de tijdloze waarden die in de mythologie weerklinken.

Pauline Bonaparte als Venus Victrix

"Pauline Bonaparte als Venus Victrix" is een prachtig beeldhouwwerk van Antonio Canova, die een levensechte creatie in marmer heeft weten te realiseren.

Het beeldt Pauline Bonaparte, de zus van Napoleon Bonaparte, af als de godin Venus, waarmee de verfijnde schoonheid en sensuele elegantie van de neoklassieke stijl in sculpturale vorm worden belichaamd.

In het beeld ligt Pauline elegant achterover op een sofa, haar lichaam gehuld in vloeiende gewaden die zachtjes om haar heen vallen.

Ze straalt klassieke schoonheid en sensualiteit uit met een serene uitdrukking en een lichte glimlach.

Met een appel in haar hand, als symbool van liefde en verlangen, lijkt ze verdiept in gedachten of meditatie, terwijl ze naar de hemel staart.

Canova's nauwgezette aandacht voor detail is in elk aspect van het beeldhouwerk zichtbaar, van Paulines prachtige gelaatstrekken tot de complexe plooien van haar draperie.

Het marmer komt tot leven onder Canova's bekwame handen, terwijl de delicate rondingen van Pauline's lichaam en het subtiele samenspel van licht en schaduw een realistische uitstraling creëren.

Het beeld wordt geroemd om zijn geïdealiseerde weergave van vrouwelijke gratie en schoonheid, waarmee Pauline wordt gepositioneerd als het toonbeeld van klassieke elegantie en verfijning.

Het legde tijdloze idealen van schoonheid, verlangen en liefde vast die kunstenaars en dichters door de geschiedenis heen hebben gefascineerd.

Terwijl Canova Paulines fysieke schoonheid viert, erkent ze haar als een symbool van kracht, macht en vrouwelijkheid.

Dit magnifieke werk, te bewonderen in de Galleria Borghese in Rome, nodigt de kijker uit in een mythische wereld waar Pauline Bonaparte, de godin Venus, tot leven lijkt te komen. Het is een tijdloos eerbetoon aan de blijvende aantrekkingskracht van schoonheid en verlangen.

De slapende hermafrodiet van de 2e eeuw

Een van de bekendste historische marmeren sculpturen, de Slapende Hermafrodiet, dateert uit de tweede eeuw na Christus.

Het toont een slapend kind in een achteroverleunende positie met vrouwelijke kenmerken.

De unieke combinatie van mannelijke en vrouwelijke kenmerken benadrukt de tweeledige aard van de mythologische figuur.

Het beeldhouwerk toont het moment waarop Hermaphroditus, de zoon van Hermes en Aphrodite in de Griekse mythologie, versmelt met de nimf Salmacis en hun gezamenlijke gedaante aanneemt.

De Slapende Hermaphroditus, een eeuwenoud marmeren beeldhouwwerk, bevindt zich in het Louvre in Parijs.

De originele Slapende Hermafroditus werd begin 17e eeuw ontdekt in de Santa Maria della Vittoria in Rome.

Het werd gevonden in de buurt van de baden van Diocletianus en binnen de grenzen van de oude tuinen van Sallustius.

Kardinaal Scipione Borghese eiste het onmiddellijk op, en het werd onderdeel van de Borghese-collectie.

Later werd het verkocht aan de Franse bezettingsmacht en belandde het in het Louvre, waar het nu tentoongesteld wordt.

Bovendien heeft een kopie van de Slapende Hermaphroditus uit de tweede eeuw, die in 1781 werd gevonden, de plaats van het origineel ingenomen in de Galleria Borghese in Rome .

Buste van kardinaal Scipione Borghese

De Italiaanse kunstenaar Gian Lorenzo Bernini vervaardigde begin 17e eeuw een ongelooflijke marmeren sculptuur genaamd de Buste van Kardinaal Scipione Borghese.

Het portretteert de assertieve kardinaal op een vorstelijke en waardige manier, wat zijn positie als een van de meest invloedrijke personen in Rome weerspiegelt.

Elk element geeft op prachtige wijze de vloeiende gewaden van Scipione weer, en de minutieuze details van zijn gelaatstrekken tonen Bernini's meesterschap in de beeldhouwkunst.

De uitdrukking op het gezicht van de kardinaal vat de kern van zijn intimiderende persoonlijkheid samen: kracht, intelligentie en vastberadenheid.

Dit kunstwerk, dat bewaard wordt in de Galleria Borghese in Rome , is een permanent monument ter nagedachtenis aan de nalatenschap van de kardinaal en de kunstenaar die deze in steen heeft vastgelegd.

Het standbeeld van de avonturier en excentrieke Lord Byron

Het standbeeld van de dichter Lord Byron is een replica van het originele werk van de Deense beeldhouwer Bertel Thorvaldsen (1770-1844).

Dit beeld is een replica van het originele werk van de Deense beeldhouwer Bertel Thorvaldsen (1770-1844).

Het origineel bevindt zich in de bibliotheek van Trinity College in Cambridge.

Het standbeeld, een eerbetoon aan de avontuurlijke en excentrieke Lord Byron, legt zijn mysterieuze charme en voorname uitstraling vast.

Het illustreert de geest van verzet, passie en avontuur die Byrons leven en werk kenmerkten.

Hij portretteert hem als een romantische held, vaak afgebeeld in een nobele houding met een peinzende uitdrukking en wapperend haar.

Het standbeeld symboliseert visueel Byrons blijvende nalatenschap en is soms versierd met motieven uit zijn beroemde gedichten of symbolen van zijn literaire prestaties.

La Verita, van Gian Lorenzo Bernini

Deze prachtige marmeren sculptuur, "La Verità" oftewel "De Waarheid", werd in de zeventiende eeuw gemaakt.

Het beeldhouwerk verbeeldt het idee van waarheid als een kracht die de beperkingen van deze wereld overstijgt, door middel van een figuur die uit een blok steen tevoorschijn komt.

Bernini's uitzonderlijke vaardigheid in beeldhouwtechniek is duidelijk te zien in de levensechte gelaatstrekken en de dynamische vloeiing van de gewaden van de figuur.

Het beeldt een gevoel van vitaliteit en kracht uit. "La Verità" verbeeldt het moment van openbaring, symboliserend de waarheid die in het licht van wijsheid en verlichting tevoorschijn komt en onwetendheid en oneerlijkheid verdrijft.

Als krachtig symbool van het streven naar waarheid en de triomf van kennis over onwetendheid, nodigt "La Verità" u uit om na te denken over de tijdloze betekenis van waarachtigheid, moraliteit en precisie in individuele en gemeenschappelijke contexten.

“La Verità” is een voortdurende herinnering aan het blijvende vermogen van de waarheid om te inspireren, te verheffen en te transformeren, en boeit het publiek met haar schoonheid, complexiteit en blijvende relevantie.

Waar kan ik in Rome Bernini-sculpturen vinden?

Je vindt de sculpturen van Gian Lorenzo Bernini op verschillende locaties in Rome.

Het weerspiegelt zijn belangrijke bijdrage aan het artistieke erfgoed van de stad.

Enkele belangrijke plekken waar je het werk van Bernini kunt bewonderen zijn:

1. Galleria Borghese: Deze galerij herbergt een omvangrijke collectie sculpturen van Bernini, waaronder meesterwerken zoals 'Apollo en Daphne', 'David' en 'De ontvoering van Proserpina'.

2. Sint-Pietersbasiliek: De invloed van Bernini is overal in de Sint-Pietersbasiliek te zien, van het majestueuze baldakijn boven het altaar tot de 'Stoel van Sint-Pieter' in de apsis en het graf van paus Urbanus VIII.

3. Piazza Navona: Dit iconische Romeinse plein is de thuisbasis van Bernini's "Fontein van de Vier Rivieren" (Fontana dei Quattro Fiumi), een barok meesterwerk dat de Nijl, de Ganges, de Donau en de Rio de la Plata symboliseert.

4. Santa Maria della Vittoria: In de Cornaro-kapel in deze kerk bevindt zich Bernini's "Extase van de Heilige Teresa", een levendige weergave van de spirituele visie van de Heilige Teresa van Avila.

5. Ponte Sant'Angelo: Bernini en zijn leerlingen ontwierpen de engelenbeelden die de brug naar Castel Sant'Angelo sieren, elk met een instrument uit Christus' lijden in de hand.

6. Santa Maria del Popolo: De Chigi-kapel in deze kerk bevat sculpturen ontworpen door Bernini, waaronder beelden van Daniël en de leeuw, en Habakuk en de engel.

Deze locaties behoren tot de meest prominente plekken in Rome waar het werk van Bernini te bewonderen is, maar zijn invloed strekt zich uit tot diverse andere kerken, paleizen en openbare ruimtes in de stad.

Veelgestelde vragen

Uitgelichte afbeelding: Stockfoto's van Vecteezy