Zewnętrzna część Koloseum

Zewnętrzna część Koloseum to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków na świecie. Ta gigantyczna owalna budowla stoi w Rzymie od prawie 2000 lat i niegdyś gościła walki gladiatorów i widowiska publiczne. Przyciąga około siedmiu milionów turystów rocznie, którzy zachwycają się jej piękną fasadą i historycznym znaczeniem.

W tym artykule przyjrzymy się zewnętrznej części Koloseum , jej projektowi, materiałom i niektórym jej wyjątkowym cechom.

Zwiedzając fasadę Koloseum, zwróć uwagę na zróżnicowane faktury i kolory starożytnego trawertynu. Wzory te opowiadają historię jego budowy i świadczą o kunszcie rzymskich architektów i budowniczych.

Spojrzenie na cuda inżynierii

Stojące od wieków Koloseum, w swojej zewnętrznej części, ukazuje fascynującą grę formy i funkcji. Przyjrzyjmy się łukom i ich stylom architektonicznym:

Kształt i projekt

W przeciwieństwie do tradycyjnych teatrów okrągłych, amfiteatr zaprojektowano w kształcie elipsy. Ta konstrukcja o długości 189 metrów i szerokości 156 metrów zapewnia lepszą widoczność dla widzów na trybunach. Niezależnie od lokalizacji w Koloseum, wszyscy mają stosunkowo niezakłócony widok na centralną arenę.

Innowacyjne materiały

Rzymianie byli mistrzami w dziedzinie materiałoznawstwa. Elewację Koloseum zbudowano głównie z wytrzymałego i odpornego na warunki atmosferyczne wapienia trawertynowego. W niektórych sekcjach wykorzystano również popiół wulkaniczny zwany tufem, oferując lżejszą i tańszą alternatywę. Strategiczne zastosowanie tych materiałów pozwoliło im osiągnąć integralność strukturalną i ekonomiczną efektywność.

Mistrzostwo w rozkładzie ciężaru

Ogromne rozmiary Koloseum stanowiły poważne wyzwanie inżynieryjne – jak zapobiec zawaleniu się konstrukcji pod własnym ciężarem. Rzymianie rozwiązali ten problem, umiejętnie rozkładając ciężar na całą budowlę.

Zewnętrzne ściany stały się grubsze u podstawy i z czasem zwężały się ku górze. To podejście architektoniczne pomogło przenieść ciężar w dół, zapewniając stabilność przez lata.

Galeria łuków

Najbardziej rozpoznawalnym elementem elewacji jest seria łuków okalających budynek. Natrafisz na trzy rzędy łuków: dolne łuki doryckie, środkowe łuki jońskie i górne łuki korynckie.

Każda kondygnacja prezentuje odrębny styl architektoniczny, odzwierciedlając ewolucję rzymskiego rzemiosła na przestrzeni wieków. Poza walorami estetycznymi, łuki te odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu wsparcia konstrukcyjnego dla tej potężnej budowli.

Liczba posągów

Na elewacji Koloseum niegdyś znajdowały się liczne posągi, ale obecnie pozostało ich zaledwie kilka, które upamiętniają dawne dekoracje. Posągi te, przedstawiające głównie bogów, cesarzy i postacie mitologiczne, zdobiły łuki i nisze fasady amfiteatru.

Południowa fasada Koloseum była szczególnie bogata w dekoracje rzeźbiarskie. Znajdowały się na niej posągi bóstw, takich jak Mars i Wenus, a także cesarzy i herosów. Wiele z tych posągów zostało na przestrzeni dziejów skradzionych lub zniszczonych, pozostawiając jedynie nieliczne.

Wyczyn inżynieryjny betonu

Koloseum stanowi doskonały przykład legendarnej trwałości rzymskiego betonu. Ta pomysłowa mieszanka popiołu wulkanicznego, wapna i wody stworzyła wytrzymały i wszechstronny materiał, który można było wlewać do form, umożliwiając tworzenie skomplikowanych kształtów, takich jak sklepienia kolebkowe. Ta wyjątkowa substancja odmieniła rzymską architekturę i do dziś zadziwia.

Punkty wejścia

Starożytni Rzymianie wprowadzili dobrze zorganizowany system kontroli wejścia dziesiątek tysięcy widzów, odzwierciedlający ówczesną hierarchię społeczną. Oto dwa rodzaje punktów wejścia:

• Wielkie Wejścia: Cztery misterne bramy, zwane propylejami, były zarezerwowane dla elity. Te wielkie wejścia zapewniały wyłączny dostęp cesarzowi, rodzinie cesarskiej i westalkom.
• Wejścia publiczne: 76 mniejszych wejść ułatwiło wstęp szerokiej publiczności. Ta efektywna konstrukcja zapewniła płynny przepływ widzów, zachowując jednocześnie porządek społeczny w Koloseum.

Przeczytaj więcej>>>

Najlepszy czas na obejrzenie elewacji

Idealny czas na obejrzenie Koloseum z zewnątrz zależy od Twoich preferencji. Oto przewodnik, który pomoże Ci wybrać najlepszy czas na wizytę:

Aby uzyskać najlepsze oświetlenie i możliwości robienia zdjęć:

• Wschód słońca: Złote światło świtu otula Koloseum ciepłą, eteryczną poświatą. Choć Koloseum może jeszcze nie być otwarte, widok z zewnątrz jest spektakularny. Po podziwianiu wschodu słońca, wybierz się na poranne zwiedzanie Koloseum i zwiedź wnętrze monumentu.
• Późne popołudnie (przed zachodem słońca) : Popołudniowe słońce rzuca dramatyczne cienie na fasadę Koloseum. Przeżyj ten zapierający dech w piersiach moment, wybierając się na wycieczkę po Koloseum o zachodzie słońca. Warto również zarezerwować sobie godzinę lub dwie przed zachodem słońca, aby zrobić najlepsze zdjęcia.

Aby uniknąć tłumów:

• Wczesne poranki: Wizyta wczesnym rankiem, zanim dotrze większość grup turystycznych, pozwala na zwiedzanie Koloseum w otoczeniu mniejszej liczby osób.
• Dni powszednie: W weekendy jest zazwyczaj więcej turystów i mieszkańców. Aby uniknąć tłumów, warto zaplanować wizytę w dzień powszedni.

Aby cieszyć się przyjemną pogodą:

• Wiosna (marzec-maj): Wiosna oferuje przyjemne temperatury i kwitnące kwiaty wokół Koloseum, dzięki czemu wizyta staje się jeszcze przyjemniejsza.
• Jesień (wrzesień-listopad): Jesień przynosi przyjemną pogodę i potencjalnie mniej tłumów niż szczyt sezonu letniego.

Oto sekret! Chcesz spojrzeć na to z innej perspektywy i potencjalnie mniej ludzi? Odwiedź pobliski Parco del Colle Oppio (Wzgórze Oppio). Z tego parku rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na monument z góry.

Historia Zewnętrza

Budowa monumentu (70-80 n.e.) rozpoczęła się za panowania cesarza Wespazjana, a ukończył ją jego syn, Tytus. Zewnętrzną część tego wspaniałego amfiteatru zdobiły trzy kondygnacje łuków wykonanych z białego trawertynu.

Niszczycielski pożar w 217 roku n.e. poważnie uszkodził elewację Koloseum. Pomimo przeprowadzenia napraw, nieskazitelnie biała fasada prawdopodobnie nigdy nie została w pełni przywrócona do pierwotnej świetności.

Wraz z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego w V wieku n.e. przeznaczenie Koloseum uległo zmianie. Zewnętrzna część Koloseum nie była już starannie konserwowana i zaczęła ulegać zniszczeniu w wyniku działania czynników atmosferycznych. Koloseum ucierpiało również w wyniku trzęsień ziemi, szczególnie w latach 847 i 1231 n.e., które spowodowały zawalenie się znacznej części konstrukcji.

W średniowieczu (VI-XIV wiek n.e.) Koloseum zostało przekształcone w fortecę. Potężne rody rzymskie, Frangipane i Annibaldi, walczyły o kontrolę nad budowlą.

W tym okresie elewacja prawdopodobnie uległa znacznym modyfikacjom. Później, w XVII wieku i później, odżyło zainteresowanie konserwacją Koloseum. Podjęto wysiłki w celu konserwacji i stabilizacji elewacji, co stanowiło punkt zwrotny w historii budowli. Dziś zabytek ten stoi jako symbol trwałego dziedzictwa Rzymu.

Przeczytaj więcej>>>

Ciekawostki

• Koloseum było największym amfiteatrem Cesarstwa Rzymskiego i mogło pomieścić od 50 000 do 80 000 widzów.
• Choć dziś Koloseum wygląda jak jednolity, szarawy kamień, kiedyś było jaskrawo pomalowane. Na elewacji odkryto ślady czerwonych, niebieskich i zielonych pigmentów.
• Uważa się, że nazwa „Koloseum” pochodzi od kolosalnego posągu Nerona, który niegdyś stał w pobliżu.
• Zewnętrzne ściany Koloseum zbudowano z trawertynu, ale występują w nich również spolia — odzyskany kamień i marmur ze starszych budowli.

Przeczytaj więcej>>>

Często zadawane pytania

Wyróżniony obraz: David Libert na Unsplash