Historia Muzeum Prado

Muzeum Prado jest bez wątpienia jednym z najsłynniejszych muzeów w Hiszpanii.

Jednakże bogata historia muzeum sztuki znacząco wpłynęła na jego zachwycającą architekturę.

W 1785 roku architekt Juan de Villanueva zbudował konstrukcję, w której obecnie mieści się Museo Nacional del Prado.

Król Karol III kazał ją wybudować, by pomieścić Gabinet Historii Naturalnej.

Ostateczną funkcję budynku wybrał jednak wnuk monarchy, król Ferdynand VII, na wniosek swojej żony, królowej Marii Izabeli de Braganza.

Muzeum Królewskie, przemianowane później na Narodowe Muzeum Malarstwa i Rzeźby, a następnie na Museo Nacional del Prado, zostało po raz pierwszy otwarte dla publiczności w listopadzie 1819 roku.

Ten artykuł pomoże Ci lepiej poznać historię i architekturę Muzeum Prado.

Oś czasu historii Muzeum Prado

1785 : Juan de Villaneuva wybrał styl neoklasycystyczny, projektując Muzeum Nauk Przyrodniczych. Jednak wojny napoleońskie przerwały budowę.

1819 : Budowę ukończono za panowania króla Ferdynanda VII (wnuka Karola II), który ponownie otworzył muzeum dla zwiedzających jako Królewskie Muzeum Malarstwa.

1868 : Po wygnaniu Izabeli II, która rozszerzyła kolekcję z pałaców królewskich i Escorialu, muzeum przekształcono w Muzeum Narodowe Prado.

1872 : Muzeum otrzymało znaczące darowizny od hiszpańskich klasztorów i klasztorów.

1881 : Muzeum otrzymało kilka darowizn, w tym obrazy Goi podarowane przez barona Emile'a d'Erlangera.

1971 : Prado zaanektował Casón del Buen Retiro, zbudowany jako sala balowa dla Pałacu Buen Retiro.

2002 : Rozpoczęły się prace nad nowym obiektem. Przeznaczono fundusze na rozbudowę kolekcji i umożliwienie dostępu do niej większej liczbie zwiedzających.

2007 : Rafael Monroe ukończył budowę nowego skrzydła, co powiększyło teren muzeum o 235 000 stóp kwadratowych (22 000 metrów kwadratowych).

Historia Muzeum Prado w pigułce

Muzeum Prado zostało zaprojektowane w 1785 roku przez znanego hiszpańskiego architekta Juana de Villaneuva.

Pierwotnie budynek wybudowano z myślą o Gabinecie Historii Naturalnej, zleconym przez króla Karola III.

Jednak w 1819 roku zostało ono ponownie otwarte przez króla Ferdynanda VII, wnuka króla Karola, jako Królewskie Muzeum Malarstwa i Rzeźby.

Podjął tę decyzję, zachęcony przez swoją żonę, królową Marię Izabelę, aby pokazać Europie znaczenie hiszpańskiej sztuki.

Zwiedzający mogli podziwiać dzieła takich mistrzów sztuki jak Bosch, Tycjan, Rubens i innych artystów, którzy poprzez swoją sztukę przedstawiali trudy życia i jego sens.

Królewska kolekcja muzeum znacznie się powiększyła w XVI wieku, za panowania Karola V.

Pierwszy katalog, wydany w 1819 r., zawierał 311 obrazów, mimo że w tamtym czasie w zbiorach znajdowało się około 1510 obrazów pochodzących z licznych Reales Sitios (rezydencji królewskich).

Kolekcja Prado cieszyła się jeszcze większym powodzeniem w XIX wieku, za czasów dynastii Habsburgów i Burbonów.

Obejrzał także obrazy z Museo de Arte Moderno, w tym dzieła Madrazo, Vicente Lópeza, Carlosa de Haesa, Rosalesa i Sorolli.

Od momentu otwarcia Muzeum Prado otrzymało około 2300 obrazów, a także znaczną liczbę rzeźb, grafik, rysunków i dzieł sztuki.

Wszystko to za pośrednictwem zapisów, darowizn i zakupów, które stanowią większość nowych nabytków.

Szczególnie znaczący był zapis czarnych obrazów Goi przekazany mu w 1881 roku przez barona Emile'a d'Erlangera.

Wśród dzieł nabytych w ostatnich latach znalazły się dwa dzieła El Greca, Bajka i Ucieczka do Egiptu, nabyte w 1993 i 2001 roku.

Obraz Hrabina de Chinchón pędzla Goi został zakupiony w 2000 r., a Portret mężczyzny zwanego „fryzjerem papieskim” Velázqueza nabyto w 2003 r.

Więcej informacji na temat fantastycznej kolekcji dzieł znanych artystów w Muzeum Prado znajdziesz w naszym artykule tutaj.

Architektura Muzeum Prado

Przez cały XIX i XX wiek zbiory Prado oraz liczba zwiedzających znacznie wzrosły.

Aby lepiej im sprostać, budynek Villanueva rozbudowano kilkakrotnie, do tego stopnia, że dalsza ingerencja stała się nie do pomyślenia.

W tym momencie problem rozwoju muzeum rozwiązano poprzez stworzenie nowego budynku zwróconego w stronę wschodniej fasady Prado i połączenie obu konstrukcji od środka.

Oto szczegółowy opis projektu Muzeum Prado:

Rozszerzenie Muzeum

Rozbudowa muzeum rozpoczęła się, gdy budynek Villanueva został rozbudowany, aby pomieścić więcej dzieł sztuki.

Władze Museo del Prado rozpoczęły budowę nowego budynku, który miał połączyć od wewnątrz dwa pozostałe budynki.

Projekt trwał sześć lat i był częścią wysiłków modernizacyjnych muzeum.

Ostatnie działania modernizacyjne muzeum podjęto w 2004 r., kiedy zatwierdzono zmiany w jego ramach prawnych i statutowych.

Zbiega się to również z realizacją najnowszego i ambitnego planu rozwoju (2001–2007).

Zmiany te wprowadzono w odpowiedzi na zapotrzebowanie muzeum na bardziej elastyczne zarządzanie, szybszą realizację zadań i większą zdolność do samofinansowania.

Ustawa o Museo Nacional del Prado z listopada 2003 r. oraz druga nowelizacja ustawy przyjęta dekretem królewskim 12 marca 2004 r. ustanowiły nowy status muzeum.

El Casón del Buen Retiro

Jest to część Museo del Prado, w której mieści się centrum badawcze i biblioteka muzeum.

Cason stanowił część zespołu obejmującego Pałac Buen Retiro, z którego przetrwały jedynie Cason i Salon de Reinos.

Zaprojektował go architekt Alonso Carbonel, który ukończył budowę kilka lat później, w 1637 roku.

Sala Królestw

Sala Królestw, znana jako Salon de Reinos, została zaprojektowana w drodze międzynarodowego konkursu.

Koncepcje projektowe przedstawiły firmy Foster + Partners LTD i Rubio Arquitectura SLP.

Zwycięski projekt dotyczył przebudowy i renowacji dawnego Pałacu Buen Retiro.

Galerie Skrzydła Północnego

Z powodu problemów z magazynowaniem wewnętrznych zbiorów muzealnych w 2004 r. druga galeria została usunięta ze stałej trasy zbiorów.

Następnie służył jako tymczasowa przestrzeń do przechowywania dzieł sztuki, biur i renowacji pracowni pomocniczych.

Galeria Jheronimus Bosch

Muzeum Prado, przy wsparciu firmy Samsung jako sponsora technologicznego, wybudowało i ponownie otworzyło instalację firmy Bosch.

Daje to odwiedzającym szansę sprawdzenia swoich radykalnych poglądów z technicznego punktu widzenia.

Galeria Rzeźby Jońskiej

Muzeum Prado odnowiło przestrzeń Północnej Rzeźby Jońskiej.

Znajduje się ona na pierwszym piętrze, obok centralnej galerii, w celu zwiększenia widoczności rzeźb i dzieł sztuki dekoracyjnej ze stałej kolekcji.

Często zadawane pytania

Wyróżniony obraz: Museodelprado.es